Białostocki J. 1991. Sztuka cenniejsza niż złoto, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa.

Bishop C. 2015. Sztuczne piekła. Sztuka partycypacyjna i polityka widowni, tłum. J. Staniszewski, Fundacja Nowej Kultury Bęc Zmiana, Warszawa.

Finley S. 2009. Badania posługujące się sztuką. Rewolucyjna pedagogika oparta na performansie, tłum. M. Podgórski, [w:] Metody badań jakościowych, red. N.K. Denzin, Y.S. Lincoln, t. 2, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa, s. 57–79.

Kluszczyński R.W. 2001. Społeczeństwo informacyjne. Cyberkultura. Sztuka multimediów, Wydawnictwo Rabid, Kraków.

Kwiatkowska-Tybulewicz B. 2016. Wychowawcze aspekty sztuki współczesnej. Z perspektywy pedagogiki krytycznej, Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa.

Moszkowicz M. 2014. Uwagi do raportu końcowego dotyczącego projektu Animacja/Edukacja.

Możliwości i ograniczenia edukacji i animacji kulturowej w Polsce, [w:] Animacja/Edukacja. Możliwości i ograniczenia edukacji i animacji kulturowej w Polsce. Raport końcowy, M. Krajewski, F. Schmidt, Małopolski Instytut Kultury, Kraków, s. 109–116.

Pankowska K. 2013. Kultura – sztuka – edukacja w świecie zmian. Refleksje antropologiczno-pedagogiczne, Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa.

Samoraj M. 2016. Kurpiowski Zespół Folklorystyczny „Carniacy” – perspektywa edukacji regionalnej, „Pedagogika Społeczna”, nr 1, s. 199–218.

Wojnar I. 1970. Estetyka i wychowanie, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa.

Wojnar I. 2007. O edukacji estetycznej – głos pedagoga humanisty, [w:] Wizje i re-wizje. Wielka księga estetyki w Polsce, red. K. Wilkoszewska, Universitas, Kraków, s. 871–875.

Wojnar I. 1984. Teoria wychowania estetycznego – zarys problematyki, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa.